De stoute schoenen aantrekken

“Mijn moeder leerde mij nieuwsgierig te zijn en te kijken wat er gebeurt als je de stoute schoenen aan durft te trekken. Dat vond ik als kind niet altijd even leuk. Maar nu brengt dat lef mij veel.” De ogen van m’n opdrachtgeefster kijken mij ondeugend aan. Ik herken haar  blik. Ik heb ‘m zelf ook. En ja, ook geerfd via de (groot)moederlijn.
Net als het verhalen vertellen. Deze week mag ik ze combineren: De kunst van storytelling en die van De stoute schoenen aantrekken. En wel tijdens een inspiratiesessie in de zorgsector: “Moedig formele en informele zorgverleners maar aan om ook stout te durven zijn en mooie verhalen te delen. Met het doel om elkaar te verbinden vanuit ieders passie.”

De eerste associatie die ik bij dit thema heb, is het verhaal van de rode schoentjes. Als kind draaide ik de sprookjesplaat van de Efteling helemaal grijs om dit verhaal te horen. In het Sprookjesbos waren het de autonoom dansende rode schoentjes die mijn neef destijds verleidde om zelf ook de stoute schoenen aan te trekken. Hij griste er zowaar een weg en dat werd met een oorvijg bestraft. Het oorspronkelijke verhaal van het meisje met de rode schoentjes loopt ook zo af. In de originele versie van Christian Andersen worden haar voetjes met schoen en al door de beul afgehakt om verlost te kunnen worden van die verderfelijke dansmuiltjes. Ijdelheid en grenzeloze vreugde moesten blijkbaar hard afgestraft worden.
Maar we leven gelukkig in een andere tijd. Dus gaf ik mezelf permissie om het verhaal dit keer een andere wending te geven. Karen werd niet gestraft, maar beloond voor haar ondeugende gedrag. Omdat ze de moed had opgevat om wel over de bestaande grenzen te kijken, gedreven door haar verlangen nache guevara2ar levensvreugde.
De aanmoediging leverde die middag prachtige verhalen op. Over hoe een maatschappelijk werkster haar leven naar haar eigen hand en hart zet, omdat ze vanuit innerlijke stilte opstaat voor wat haar wezenlijk drijft. “Ik zat in de bus en stond stil voor het stoplicht , toen ik oog in oog stond met een goed geklede zakenvrouw in een dikke auto. Ik dacht: ‘Wat doe ik verkeerd?’ Ik wil ook goed gewaardeerd worden, mooie oude auto’s rijden en een eigen onderneming runnen. Niemand die mij meer zegt dat ik een generalist moet zijn en met mensen van alle leeftijden moet werken. Ik ben bedoeld voor de oude mens. Vanaf dat moment viel alles samen. En dat was voor mij het teken om de stoute schoenen aan te trekken.” Ze heeft nu haar eigen bedrijf gemaakt van het op verhaal brengen van oude echtparen, die door haar persoonlijk worden rondgereden in de auto uit de tijd dat ze elkaar leerden kennen.
En terwijl ze dit verhaal vertelt, wijst de fotograaf naar de poster die achter haar op de muur prijkt: Che Guevara, Cadillac e Viva Cuba Libere. Wat een magie!