Alchemie

smaragd_mucha

Smaragd- Alphonse Mucha (1899)

‘Wat zo zwaar is aan kunstenaar zijn, is dat je het helemaal alleen moet doen.’
‘Wat moet je alleen doen?’, vraag ik de vriend die naast mij aan het tafeltje met zijn vork door de groene rucola op zijn bord roert.
‘Jezelf vorm geven. Elke keer weer helemaal alleen je ziel geboorte geven.’
Die komt binnen. Hij verwoordt mijn eigen worsteling, elke dag weer.

Voor anderen weet ik het altijd zo goed. ‘Joh, het leven is geboren worden, leven, sterven en opnieuw geboren worden. En in die tussentijd, die fase tussen sterven en wedergeboorte is het zaak dat je al je levenslessen de revue laat passeren. Wat is het patroon in de afgelopen periode? Zie je een rode draad lopen door alle thema’s? En wat transformeer je, neem je mee naar morgen?’

Het is fijn als een ander je met dat proces van terug- en vooruitblikken helpt. Maar om dat helemaal alleen te doen. In je eigen kleine uppie, die zoveel liever dat meesterschap aan een ander overlaat. Zucht. En toch weet ik dat ik het heb te doen. Dus pak ik mijzelf vandaag bij de kladden, gesterkt door de moed van mijn vriend.

In de afgelopen zeven jaar is het mij gelukt een archief aan te leggen van alle huwelijkstoespraken die ik heb geschreven en voorgedragen. En omdat ik ooit met mezelf heb afgesproken dat ik elk huwelijk met hart en ziel wilde voltrekken en er dus geen copy-paste verhaal van maak, weet ik: Hier ligt werk dat ik met liefde en zorgvuldigheid heb gemaakt. Zou het kunnen zijn dat mijn hart en ziel ook mijzelf heeft toegesproken in mijn creaties? Kan ik een patroon ontdekken in de verhalen die ik via de verhalen van anderen heb verteld? Oftewel, kan ik mijzelf opnieuw ontmoeten in mijn eigen werk?

Steen van Smaragd
Het is november 2010. Een man en een vrouw van achter in de zestig komen de kamer binnen waar ik een voorgesprek met ze heb. Zij is een charmante dame, met een diepe warme oogopslag. Ze heeft een ingetogen, koninklijke uitstraling. Hij is uitbundig en galant, heeft frisse blauwe ogen. Het valt me op hoe respectvol ze over elkaar spreken en met elkaar zijn. Ze zijn al 30 jaar bevriend en hebben beiden veel mee gemaakt. Alle twee met anderen getrouwd geweest, gescheiden en een lange tijd op zichzelf geleefd. Zij is zijn wegwijzer in zijn leven, zo vertelt de man. Vooral op de momenten dat hij het leven zwaar vindt. Ik spreek hem toe met zijn eigen woorden:

“Alexander*, in het jaar 2007, waarin het lijkt alsof verschillende draden in de knoop raken, brengt het leven jou in het centrum, in het hart van je eigen labyrinth. Het tedere hart, dat niets liever meer wil dan naakt en waar zijn. En die naakte waarheid van het hart doet pijn. Omdat het, als het naakt is, zo kwetsbaar voelt, zo in resonantie met alles wat er is.”

Spreekwoordelijk liggend in haar schoot, wordt de man opnieuw geboren. En daar in dat moment valt in een keer na 30 jaar onvoorwaardelijke vriendschap de puzzel op zijn plaats. Ze zijn voor elkaar bestemd. Hij vraagt haar ten huwelijk, zij neemt het in overweging. En dan, vanuit het diepst van haar hart zegt zij: ‘Ja’. Ze ontvangt van hem een ring met een groene steen van smaragd.

“Een steen van smaragd…het doet me denken aan het verhaal van De Alchemist van Paolo Cuelho. Voor wie het boek niet kent: de hoofdpersoon Santiago gaat op zoek naar zijn bestemming. Onderweg ontmoet hij verschillende ‘weg-wijzen’ en een daarvan is de alchemist. Hij is het die aan Santiago vertelt:

De kennis van het grote werk- de alchemie- berust op een oeroude traditie die geschreven kon worden op een enkele smaragd.

 Tijdens ons gesprek kwam naar voren dat er een bijzondere chemie is tussen jullie ogenschijnlijk tegengestelde karakters. Namelijk aan de ene kant het rustige naar binnen gekeerde karakter van Esmeralda*, dat houdt van de stilte. En aan de andere kant het dynamische naar buiten gerichte karakter van Alexander, dat houdt van de beweging. En dat het die chemie is die maakt dat jullie zeggen: ‘We kunnen ons zo in tranen lachen.’

Het is ook die chemie die jullie denk ik zo jong houdt, kortom werkt als Het levenselixer, de liefdesdrank die leidt tot eeuwig leven. En dat kunnen jullie ouders daarboven -om over de onstoffelijke verbinding te spreken- bevestigen. Dat wat zij jullie ooit in waarden, normen en liefde hebben voorgeleefd, in jullie verbintenis mag doorleven.

Moge het huwelijk dat vandaag is uitgesproken, in liefdevolle aanwezigheid van jullie dierbaren en wellicht ook onder toeziend oog van jullie ouders, als het levenselixer voor jullie zijn, voor en voorbij dit leven.”

 

*De namen in dit verhaal zijn om redenen van privacy gefingeerd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s